Market rafları arasında dolaşırken artık fiyatlara göz ucuyla bakmak yetmiyor; bakmak, hesaplamak, sonra tekrar düşünmek gerekiyor. Sadece biz öğretmenler değil, esnafından emeklisine, öğrencisinden velisine herkes aynı ortak cümleyi kuruyor: “Geçinmek zorlaştı.”
Ekonomik sıkıntılar artık sadece cüzdanlarımızda değil, yüz ifadelerimizde, çocuklarımızın beslenme çantalarında, okul sıralarında da hissediliyor. Bir matematik öğretmeni olarak dört işlem öğretiyorum; ama hayatın dışındaki işlem, gelir-gider dengesi, artık çocukların ailesinde çözülmesi en zor denklem hâline geldi.
Bugün bir öğrencim kantine gidip bir simit alamadığında, bu yalnızca onun sorunu değil; hepimizin sessiz çığlığıdır. Bu çığlık, ne bağırıyor ne de isyan ediyor... Ama her gün biraz daha derinden yankılanıyor. Çünkü çocuklarımız hayata tok başlamalı, eşit başlamalı. Eğitim, sadece bilgi değil; aynı zamanda fırsat eşitliği demek
Bu yazı bir şikâyet değil, bir farkındalık çağrısıdır. Öğretmenler olarak bizler hem sınıfta hem de hayatta öğrencilerimizin yanındayız. Ancak eğitimde başarıdan söz edebilmek için önce temel ihtiyaçların karşılandığı bir düzen kurulmalı.
Emeğin değeri, alın terinin karşılığı, insanca yaşama hakkı… Bunlar sadece ekonomik terimler değil; aynı zamanda vicdanî ve insanî sorumluluklardır.
Sessiz çığlıkları duyalım. Çünkü suskunluk arttıkça, geleceğimiz de sessizliğe gömülür.