Bu topraklar yalnızca bugünün değil; geçmişin emaneti, geleceğin hakkıdır. Ordu’nun dağları, yaylaları, dereleri ve fındık bahçeleri; ekonomik birer varlık olmanın ötesinde, bir hayat sistemidir. Bu sisteme dokunan her karar, sadece bugünü değil, yarınları da belirler.
Verilen her maden ruhsatı bilinmelidir ki;
bir imza değil, bir vadinin kaderidir.
Bir kazı değil, bir suyun istikametidir.
Bir gelir kalemi değil, bir neslin rızkıdır.
Hiç kimse, hiçbir kurum;
toprağı geri dönülmez şekilde bozma,
suyu kirletme,
tarımı zayıflatma hakkına sahip değildir.
Eğer bir ruhsat;
bir derenin akışını bulandıracaksa,
bir fındık bahçesinin verimini düşürecekse,
bir yaylanın dengesini bozacaksa,
o ruhsat meşru değildir.
Buradan açıkça ilan ediyoruz:
• Suya zarar veren her faaliyet derhal durdurulmalıdır.
• Toprağı geri kazanılamaz hale getiren her uygulama suçtur.
• Rehabilitasyon yapmadan sahayı terk eden hiçbir işletmeye izin verilmemelidir.
• Yerel halkın rızası olmayan hiçbir ruhsat geçerli sayılmamalıdır.
Unutulmamalıdır ki;
doğa kendini affettirmez.
Yanlış yapılan her müdahale, yıllarca sürecek kayıplara dönüşür.
Bu nedenle çağrımız nettir:
Ruhsat vermek kolaydır;
ama kaybedilen suyu, toprağı ve bereketi geri getirmek imkânsıza yakındır.
Ordu’nun geleceği;
kısa vadeli kazançlara değil,
uzun vadeli akla, vicdana ve sorumluluğa emanet edilmelidir.
Aksi halde yazılacak olan, bir kalkınma hikâyesi değil;
bir kayıp ve pişmanlık tarihidir.